Po paru godzinach powiedział nam, że są to bardzo cenne przedwojenne znaleziska i potwierdził prawdopodobieństwo naszej teorii z Niemcami. Po oględzinach kustosz muzeum zaprosił nas na wielką ucztę i wszyscy bez wyjątku zgodziliśmy się. Uczta odbyła się w domu kustosza. Był to dość stary dom, gdzie znajdowało się wiele ciekawych przedwojennych eksponatów. Kustosz wyjaśnił nam, że bardzo lubi kolekcjonować stare przedmioty. W sprawie worka wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że znalezisko oddamy jako zbiory muzealne. Kustosz stwierdził, że zwoła radę i zapyta się co dalej zrobić z niektórymi skarbami.  Na wielu pierścionkach i innych cennych przedmiotach widniały imiona i nazwiska ich prawowitych właścicieli i należałoby znaleźć jakiś sposób aby im je zwrócić, a najprawdopodobniej rodzinom już zmarłych osób. Podczas uczy Kamil zapytał się o drugą mapę. Rodzice wyjaśnili nam całą historię. Zobaczyli, że się nudzimy, więc postanowili wymyślić jakąś fajną zabawę aby nas w nią wciągnąć. Wujek z ciocią celowo udawali, że rozmawiają o wielkim skarbie, a tak naprawdę dzień wcześniej samemu podrzucając kasetkę ze wskazówkami na strych. Nasi rodzice mieli kawałki mapy, które po kryjomu wsadzali w różne miejsca gdy my nie patrzyliśmy, aby później łatwiej było je znaleźć. W ten sposób postanowili połączyć przyjemne z pożytecznym czyli zabawę i edukację. Faktycznie dzięki temu zwiedziliśmy trochę miejsc na Pomorzu przy okazji świetnie się przy tym bawiąc. Los jednak chciał, że Kamil przypadkowo znalazł prawdziwą mapę i w ten sposób faktycznie odkryliśmy wielki skarb. Na uczcie postanowiliśmy nadać nazwę naszej drużynie poszukiwaczy skarbów. Stwierdziliśmy, że nadamy sobie tytuł „Odkrywców Pomorza”.