Po obiedzie wszyscy razem udaliśmy się do miejscowości Szymbark. Wskazówka „z desek dom budujemy, czasem na głowie stajemy” była prosta. Musiało chodzić o Szymbark. Na miejsce jechaliśmy krętymi drogami wśród leśnej zieleni. Niekiedy wyłaniały się widoki na złociste pola uprawne. Krajobraz ten był bardzo malowniczy. W końcu dotarliśmy na miejsce i wszyscy wysiedliśmy z samochodu. W Centrum Edukacji i Promocji Regionu w Szymbarku znajduje się duża liczba obiektów i eksponatów, w tym wielki fortepian, dom Sybiraka, parowóz z czasów sowieckich, największa deska oraz dom, który stoi na głowie. Całkiem fajne miejsce. Przewodniczka opowiadała o losach Polaków, którzy zostali zesłani na Sybir. Podobno drewniany dom Sybiraka przetransportowano aż z Irkucka. Oczywiście najpierw go rozebrali, tu przywieźli materiały i złożono go ponownie. Gdy byliśmy w jednej z chat zobaczyliśmy deskę, którą szukaliśmy. Staraliśmy się zerknąć na dechę od drugiej strony by zobaczyć, czy przypadkiem czegoś tam nie ma. No i okazało się, że jest. Sięgnąłem ręką tak głęboko jak się dało i czubkami palców złapałem kartkę przyczepioną na jednej z drzazg. Miałem nadzieję, że to już ostatni fragment całej tej układanki. Oddaliliśmy się na chwilę od wycieczki i rozwinęliśmy świstek papieru, gdzie było przedstawione miejsce ukrycia skarbu niedaleko wieży Wieżyca. Potem nasz tata schował mapkę i poszliśmy zwiedzać dalej. Widok parowozu z czasów sowieckich zrobił na mnie spore wrażenie. Podobnie ciekawą atrakcją był widok na gigantyczny fortepian. W domku, który został wybudowany jakby do góry nogami przez chwilę kręciło mi się w głowie. Błędnik musiał się przystosować do nowych warunków, ale później już było fajnie. Kupiliśmy sobie także chleb pieczony na liściu.